Otóż tym razem królowi bardzo nie podobało się prawo przeciw szlachectwu, chciał nie dopuścić, żeby je ostatecznie uchwalono; w tym celu do pomocy sprowadził nawet wojsko szwedzkie i postawił je na granicy Norwegii. Nic to jednak nie pomogło: posłowie norwescy nie zlękli się pogróżek i jedno zgodnie prawie zatwierdzili ostatecznie nowe prawo. Król ze wstydem musiał wracać i cofnąć wojsko. do Szwecji a w Norwegii odtąd nie znają, co to szlachcic, hrabia, lub książę.

We wszystkich państwach europejskich parlament składa się z dwu izb: z izby wyższej, gdzie zasiadają posłowie szlachty,  i z izby niższej, złożonej z przedstawicieli miast i wsi. W Norwegii, ponieważ niema szlachty, więc izby tworzą się w taki sposób, że całe zgromadzenie sejmowe wybiera z pomiędzy siebie trzecią część posłów i ci składają izbę wyższą, reszta zaś stanowi izbę niższą. Każdy projekt powinien być zatwierdzony przez obydwie izby większością głosów. Kto zgadza się z projektem — powstaje, kto jest przeciwny — nie rusza się z miejsca.

Przy królu znajduje się zawsze dwóch ministrów i 9-ciu doradców, z których jeden minister i dwóch doradców nigdy nie odstępują króla, aresztu pozostaje zawsze w Norwegii i stanowi najwyższą władzę w kraju.