Otóż prosto na północ od ujścia Wisły, za morzem Bałtyckim, widać na mapie długi płat ziemi, zewsząd prawie oblany wodą, a tylko z północnego wschodu przytykający do lądu Europy, zwany półwyspem Skandynawskim. Jest on około 50 mil szeroki, a przeszło 200 mil długi. Na południu półwysep Skandynawski rozszczepia się niby widły na dwie części, a w to rozszczepienie wchodzi klinem inny półwysep, zwany Jutlandzkim, czyli Duńskim. Ten ostatni jest 20 razy mniejszy od Skandynawskiego i południową częścią łączy się z lądem.

Na obydwu tych półwyspach, oraz na licznie po morzu Bałtyckim rozrzuconych wysepkach, żyło przed tysiącem lat liczne plemię Normanów czyli „Ludzi północnych”. Z języka, religii i obyczajów podobni byli oni do ówczesnych Niemców. Byli wysokiego wzrostu, dobrze zbudowani, o dużych niebieskich oczach, a włosach, jak len, jasnych, spadających na ramiona.