Był to naród niespokojny, drapieżny i wojowniczy. W lekkich czółnach Normanowie puszczali się na dalekie morskie wyprawy, napadali znienacka na różne narody Europy, podbijali ich ziemie i zakładali tam swoje państwa.

Te rozbójnicze, pełne przygód, morskie wyprawy, te krwawe wojny, które naówczas sławą okrywały wodzów i ich rycerstwo, były przez długie wieki ulubionym i jedynym prawie zajęciem dawnych mieszkańców Skandynawii.

Z czasem Normanowie rozpadli się na trzy oddzielne narody i założyli 3 osobne państwa:

1) Norwegów, zajmujących część zachodnią (na mapie — lewą) półwyspu Skandynawskiego.

2) Szwedów, zamieszkujących wschodnią część (na mapie — prawą) tegoż półwyspu.

3) Duńczyków, osiadłych na półwyspie Jutlandzkim i przyległych wyspach.

Trzy te narody zwyczajami i obyczajami są bardzo do siebie zbliżone. Język szwedzki jest podobny do duńskiego, a Norwegowie w piśmie używają języka duńskiego. Co do religii to są oni chrześcijanami wyznania luterskiego.

Był czas, gdy te trzy narody żyły pod rządami jednego króla; potem Norwegowie dostali się pod panowanie Duńczyków; dziś Szwecja i Norwegia mają wspólnego króla, a Dania stanowi osobne niewielkie królestwo.